Ky varg i sipërm që gjendet në shkrimet e Apostullit Pjetri, në Dhiatën e Re, është një citim nga shkrimet e Moisiut në Dhiatën e Vjetër, te Levitiku 20:7. Shëntëria Biblike ka dy kuptime: I pari është shenjtëri në pozicion, domethënë: Ne jemi shenjtëruar përmes besimit te Krishti, sepse Gjaku i Tij na pastron nga mëkatet. Kuptimi i dytë është shenjtëri në praktik, domethënë: Te 1 e Pjetrit 1:15, Bibla thotë: “Por ashtu si është i shenjtë ai që ju ka thirrur, kështu jini edhe ju të shenjtë në gjithë sjelljen tuaj...”. Zoti ynë është i shenjtë. Ai nuk ka gabuar ose mëkatuar asnjëherë. Ai nuk duron dot mëkat në praninë e Tij. Prandaj ne, që duam t’i afrohemi Atij, kemi një urdhër të jetojmë në mënyrë të shenjtë. Nëse quhemi të krishterë dhe prapë i bejmë ato vepra dhe i themi ato fjalë që nuk i pëlqejnë Perëndisë, atëherë ne jemi hipokritë. Unë dua të theksoj këtu që, në jetën e besimtarit duhet të ketë pendesë. Ne nuk mund të jetojmë më në atë mënyrë siç bënim para se pranuam Zotin. Tani ne po i shërbejmë të Shenjtin Perëndi! Le të jetojmë në mënyre të shenjtë për lavdinë e Atij që na shpëtoi!

     Kur delet janë afër Bariut të mirë, nuk kanë pse t’u tremben ujqërve grabitqarë që duan t’i copëtojnë. Bariu kujdeset për ta dhe rri zgjuar në çdo çast për t’i mbrojtur prej armiqve. Fëmija e vogël që e ka frikë errësirën, ec përpara me guxim pa menduar për terrin e natës kur shëtit dorë për dorë me babain. Po ky, i njëjti besim, e njëjta siguri, kemi ne që i ruajmë në zemrat tona premtimet e Biblës. Zoti është besimi ynë! Edhe në vështirësi, në sëmundje, në mungesa, në hallet e jetës, ashtu si në kohët e mira, ne jemi të bindur që Zoti e ka caktuar rrugën e fëmijëve të Tij. Ne jemi të vendosur të ecim përpara me besim guximtar, dhe të mos t’i trembemi të keqes, sepse Zoti ka thënë: Unë nuk do t’ju braktis kurrë. Nëse Zoti është me ne, kush mund të jetë kundër nesh! Nganjëherë, Zoti e vë në provë besimin tonë që ne të mund të forcohemi. Shqiponja, kur i mëson të voglat e saj të fluturojnë, i merr ato një nga një mbi shpinën e saj lart në qiell. Krejt papritur, ajo kthehet kokëposhtë. E vogla e saj bie, dhe provon me gjithë shpirtin të fluturojë. Ndoshta mendon që nëna e saj e ka braktisur. Jo! Kurrë! Ndërsa mëson fluturimin, shqiponja e vogël mëson edhe diçka tjetër. Ajo mëson se nëna e saj mund të fluturojë më shpejt se sa ajo mund të bjerë, dhe nëse nuk fluturon, nëna shqiponjë e shpëton atë në momentin e duhur. Në të njëjtën mënyrë Zoti forcon besimin tonë tek Ai. Amin.

     Çdo njeri punëtor e ndien barrën e punës. Është e lodhshme, por është e mirë. Ne duhet të punojmë që të sigurojmë një jetë të mirë për familjen. Edhe në botën e përsosur, para se Adami dhe Eva mëkatuan, ata ishin punëtorë në kopshtin e Edenit për Zotin. Ne kemi nevojë, në botën e sotme, për më shumë njerëz punëtorë që punojnë në mënyrë të ndershme. Një barrë tjetër në jetë është barra e Satanait. Ai e di se si t’i kapë njerëzit në epshet dhe lakmitë e tyre. Shumë njerëz janë pushtuar nga drogat, nga pijet alkoolike, nga pornografia, nga pasuritë, nga shumë gjëra materiale dhe të përkohshme në këtë botë. Satanai do që ju të jeni aq të rënduar saqë nuk do të hidhni sytë lart dhe të mendoni për Zotin. Një barrë tjetër gjendet te vargu i sipërm. Kjo është barra e Zotit mbi besimtarët e tij. Për këtë, Jezusi tha: “...zgjedha ime është e rehatshme, dhe barra ime është e lehtë.” Për mua, është një kënaqësi dhe një nder i madh që t’i shërbej Zotit. Ai më shpëton, më ndihmon, më qetëson, më do, më jep jetë të përjetshme, më udhëzon në këtë jetë. Nëse shërbimi për Zotin quhet barrë apo zgjedhë, është një barrë që lehtëson çdo barrë tjetër, është një zgjedhë që na liron nga robëria e mëkatit, dhe që na lidh ëmbëlsisht me Shpëtimtarin e dashur të botës. Amin!

     Sot, unë dua të shtoj disa mendime për vargun që përdorëm herën e kaluar. Jobi ishte një njeri i drejtë para Perëndisë. Ai ishte i përsosur dhe e urrente ligësinë. Siç thamë, Jobi e dinte që mëkati fillon brenda njeriut, si një kokërr ligësie që është mbjellë në zemër. Pastaj, mbin dhe del në dukje përmes sjelljes së njeriut. Ne, në botën e sotëm, kemi nevojë për më shumë burra si Jobi. Si mund ta mbrojmë ne zemrën tonë? Si Jobi, ne duhet të bëmë një besëlidhje me sytë tanë, sepse sytë janë dyert e zemrës. Profeti Jeremia tha: “ Syri im më ndikon në zemër...”. Gjërat që shikojmë hyjnë në zemrat tona, dhe krijojnë brenda nesh pasione, lakmi, gëzim, trishtim, etj. Për të mbrojtur zemrën, ne duhet t’i mbrojmë dyert e zemrës, sytë. Tani, në fund dua të theksoj që, edhe pse Jobi ishte një njeri i mirë, i drejtë dhe i ndershëm, prapë luftonte me epshet brenda vetes. Le të mos mendojmë që ne nuk mund të biem në mëkat. Nëse ai, Jobi, i bekuari i Zotit, luftoi me mëkatet në zemrën e tij, edhe ne, çdonjëri prej nesh, do të luftojmë gjithashtu. Le të lejojmë që vetëm Zoti të sundojë në zemrat tona, jo mëkati!

     Studiuesit e Biblës vendosin historinë e Jobit rreth 1,500 deri në 2,000 vjet para Krishtit, domethënë, ai mund të kishte jetuar në kohën e Abrahamit (2,000 vjet para Krishtit), ose në kohën e Moisiut (1,500 vjet para Krishtit). Ne nuk e dimë me siguri kur jetoi, por ne e dimë se çfarë besoi. Ai besoi te Zoti i Biblës. Ai ishte një njeri i drejtë që e kishte frikë Perëndinë. Në vargun e sipërm, ne i lexojmë fjalët e Jobit. Ai kuptoi, në kohën e tij, para kohës së ligjit të Moisiut, që mëkati fillon brenda njeriut. Ai tha: “...përse të mendoja për një zonjushë?” Domethënë, përse të lejoj që mëkati të ngjizet në mendjen time? Ai e dinte atë fakt që ne e lexojmë te Libri i Proverbave kapitulli 24, vargu 9, që thotë: “Mendimi i marrëzisë është faj...”. Edhe Jezusi vetë tha: “...kushdo që shikon një grua dhe e lakmon ka shkelur kurorën bashkëshortore me atë tashmë në zemrën e tij.” (Mateu 5:28). Le të merremi me njeriun e brendshëm sot. Nëse zemra dhe mendja rregullohen, atëherë sjellja dhe veprat rregullohen automatikisht. I vetmi ilaç për një shpirt të sëmurë me mëkat është Jezusi. E vetmja rrugë të shpëtohemi prej mëkatit është t’i bindemi Biblës.

     Mesazhi i Perëndisë, për çdo njeri në botë, është që ai ose ajo duhet të shpëtohet. Mesazhi i besimtarëve, i kishës dhe i Biblës është që ti duhet të shpëtohesh me anë të besimit te Jezu Krishti. Nëse ka një ka ndonjë lloj besimi, feje, ose kishe që nuk e predikon këtë mesazh kryesor të Zotit, shënojeni atë si një fe të rremë. Pse erdhi Krishti, Biri i Perëndisë në botë? Përgjigjja e Apostullit Pal është: “ ... Krishti Jezus erdhi në këtë botë të shpëtojë mëkatarët...” (1 Timoteut 1:15). Mik, Perëndia do që ti të shpëtohesh. Nga tani e tutje, kur ti të shikosh një kryq në kishë, në mal, ose i varur në qafën e ndokujt, mos harro që Jezusi hyri në botë dhe vdiq në atë kryq që ti dhe çdo mëkatar tjetër të mund të shpëtohet nga dënimi i mëkateve. Sakrifica e Tij në kryq ishte për ty. Sot, ti mund ta fitosh këtë shpëtim përmes besimit të sinqertë dhe të thjeshtë te Jezusi. Ai është Shpëtimtari i botës! A do ta pranosh Jezusin sot? Ai të do ty, dhe të pret me duart hapur. Largohu prej mëkateve të botës dhe shko te Jezusi Zot. Amin!

     Bibla thotë në këtë varg që mundësia ekziston për njerëzit të shikojnë Zotin. Ky varg flet, patjetër, për pas jetës këtu në botë, domethënë, në parajsë, kur zemërpastërtit do ta shikojnë Shpëtuesin e tyre. Unë besoj që ky varg flet edhe për sot. Ne mund ta shikojmë Perëndinë në çdo gjë. Ai është Krijuesi i gjithçkaje. Gjithësia është puna e dorës së Tij. Kur një besimtar shikon botën, ai shikon Zotin. Ne mund të shijojmë praninë e Perëndisë edhe në shërbesat e kishës. Ai është me ne kur kalojmë kohën në shtëpi në leximin e Biblës dhe në lutje. Unë dua ta shikoj Perëndinë çdo ditë, çdo moment të jetës sime. A e shikoni ju Zotin? A keni dëshirë ta shikoni? Në vargun e zgjedhur për sot, Bibla na mëson që pa shenjtëri, askush nuk mund ta shikojë Zotin. Prandaj, nëse doni ta shikoni Atë në këtë botë dhe në botën tjetër, ne kemi dy gjëra që duhet të bëjmë: #1 Beso te Jezusi; sepse Bibla na mëson që kur besojmë tek Ai, Gjaku i Tij na pastron nga çdo mëkat. Kjo është shenjtëria e përjetshme përpara Perëndisë që Ai na e jep si dhuratë për shkak të besimit. #2 Jeto në shenjtëri në këtë botë; sepse ne nuk mund të jetojmë në mëkat, dhe pastaj, të mendojmë se do të shikojmë Zotin. Mëkati na largon nga Perëndia, por shenjtëria është si një palë syze të lavdishme që na ndihmon ta shikojmë Atë që është i padukshëm. Amin!

     Kjo është Dhurata më e madhe në gjithë historinë e botës. Perëndia na pa që ishim të humbur në mëkate, të pushtuar prej djallit. Ne ishim larg Zotit, nën dënim dhe pa shpresë. Ne nuk kishim aftësi as të lehtësojmë edhe pak dhimbjen tonë shpirtërore. Te Efesianëve 2:1, Bibla përshkruan gjendjen serioze të njerëzimit kështu: “...të vdekur në shkelje dhe mëkate...”. “Të vdekur” do të thotë “nuk ka asnjë shenjë jete”, ose “ka marrë fund përgjithmonë”,  ose “mbaroi”. Kur ne ishim në këtë situatë, Perëndia na e dërgoi në botë Birin e Tij të dashur të jetë Shpëtuesi ynë. Shikojeni vargun e sotëm përsëri, Bibla thotë: “Sepse juve ju është lindur sot në qytetin e Davidit, një Shpëtues, i cili është Krishti Zot.” Unë e falënderoj Zotin sot për dashurinë e Tij ndaj nesh! Sa mirënjohjës duhet të jemi për Dhuratën e përsosur të dashurisë së Perëndisë! Në vazhdim, te Efesianëvë 2:4-5, Bibla thotë: “4Por Perëndia, që është i pasur në mëshirë, për shkak të dashurisë së tij të madhe me të cilën na deshi, 5Edhe kur ishim të vdekur në mëkate, na ka ngjallur bashkë me Krishtin, (prej hirit jeni të shpëtuar;)”. Le të gëzohemi sot në Shpëtimtarin tonë, Jezusin! Nëse nuk jeni të shpëtuar, pranoni Jezusin dhe besoni tek Ai me gjithë zemër tani. Amin! 

     Mirëdita! Sot, unë dua ta përdor këtë varg që lexuam dje në kishë. Çfarë mund të mësojmë prej këtij vargu? Së pari, është e qartë që engjëjt janë afër nesh. Nganjëherë këta mund të duken në një trup fizik. Domethënë, sipas Biblës, ne do t’i takojmë ata dhe do të flasim me ta pa e ditur që janë engjëjt e Perëndisë, sepse për ne do të duken si njerëz normal që i takojmë përditë. Ideja që engjëjt e Zotit janë afër nesh duhet të na ngushëllojë në zemër dhe në mendje. Gjithashtu, prej këtij vargu, ne mund të mësojmë që të krishterët duhet të jenë mikpritës. Ne duhet të jemi të dashur ndaj njëri-tjetrit, edhe ndaj të huajve, domethënë, ndaj atyre që nuk i njohim. T’i ndihmojmë, t’i udhëzojmë, t’i ushqejmë. Ndoshta dikush do të thoshte: “Kjo gjë ishte më e përshtatshme në antikitet, por jo në kohën e sotme.” Megjithatë, na u zbulua një e fshehtë këtu që engjëjt mund të vijnë në formën e njeriut dhe ne do të kemi mundësinë t’u shërbejmë atyre që na shërbejnë në emër të Zotit. Vini re këtu, që Bibla nuk thotë që ne duhet të presim çdo njeri në shtëpi. Patjetër, bota është plot me njerëz të rrëzikshëm që nuk duhet t’i ftojmë në shtëpitë tona, rreth familjes dhe fëmijëve. Prandaj ne duhet ta dëgjojmë Frymën e Shenjtë brenda nesh për udhëzimet e Tij në marrëdhëniet tona me ÇDO PERSON. Amin! 

     Kjo, sot, do të jetë pjesa e fundit në studimin tonë për lindjen e dytë. Tani, në fund, unë dua të theksoj që sipas Biblës, kjo lindja e dytë është e përhershme! Ne jemi lindur në familjen e Perëndisë. Kjo nuk mund të ndryshohet dhe nuk mund të humbet. Te Gjoni 6:37, Jezusi tha: “...dhe atë që vjen tek unë, kurrsesi nuk do ta flak jashtë.” Premtimet e Perëndisë janë të sigurta. Nëse Ai tha: “...kurrsesi nuk do ta flak jashtë.” Atëherë, ne që kemi ardhur tek Ai përmes besimit, kemi një pjesë të sigurtë dhe të përhershme në familjen e Tij. Prandaj, pas jetës sonë këtu në botë, ne do të trashëgojmë Mbretërinë e Perëndisë. Te 1 e Pjetrit 1:3-5, Bibla thotë: “3Bekuar qoftë Perëndia dhe Ati i Zotit tonë Jezu Krisht, i cili prej mëshirës së tij të pamasë na ka lindur përsëri për një shpresë të gjallë prej ngjalljes së Jezu Krishtit prej së vdekurish, 4Për një trashëgimi të pakorruptueshme, të panjollosur, dhe që nuk vyshket, të ruajtur në parajsë për ju, 5Që mbaheni prej fuqisë së Perëndisë nëpërmjet besimit për shpëtim gati të zbulohet në kohën e fundit.” Ne jemi të sigurtë në Krishtin! E ardhmja jonë është shumë e ndritshme! AMIN!