Psalmi 23:2

“Ai më bën mua të shtrihem në kullota të gjelbra...”
- Psalmi 23:2

     Ndërsa kalova një kohë në lutje sot, Fryma e Shenjtë më drejtoi te Psalmi 23. Ky psalm i shkurtër mund të jetë më i çmuari midis psalmeve, dhe kjo për shkak të fjalëve të tij ngushëlluese dhe forcëdhënëse. Piktura tërheqëse që gjendet këtu është ajo e Bariut të mirë me delet e Tij të dashura. Bariu është Zoti dhe ne jemi delet e Tij. Vargu i sipërm është vetëm një pjesë e vogël të psalmit, por përmban tri mendime që më inkurajojnë shpirtërisht. I pari është “çlodhje”. Bariu drejton delet e tij në vende të bukura ku mund të shtrihen, të pushojnë, të çlodhen për një kohë. Njësoj, Bariu ynë e di nevojën që ne kemi për çlodhje. Një psalm tjetër na thotë: “Çlodhuni në Zotin”. Mendimi i dytë është “ushqim”. Kullota është vendi ku delet mund të hanë në natyrë. Kullota u jep forcë, jetë dhe kënaqësi deleve. Njësoj,  Zoti e di që ne kemi nevojë për ushqim fizik dhe ushqim shpirtëror. Ai na ka dhënë një kullotë të pasur ku mund të shkojmë dhe shijojme ushqimin e Tij qiellor. Kjo kullotë quhet “kisha”. Mendimi i tretë është “bukuria”. Ka një gje më të bukur se kur e shikojmë në një fushë të gjelbër bariun me delet e tij? Unë them jo. Një pikturë kaq e thjeshtë, por plot me bukuri dhe dashuri. Çfarë është parajsa? Kur të mbërrijmë atje, do të shikojmë që parajsa është Bariu i mire me delet e Tij.