1 Dhe ZOTI iu shfaq atij në rrafshinat e Mamres; dhe ai ishte ulur në derën e çadrës në vapën e ditës;
2 Dhe ai ngriti sytë e tij dhe vështroi, dhe, ja, pranë tij qëndruan tre burra më këmbë; dhe kur i pa, ai vrapoi t’i takonte ata nga dera e çadrës, dhe u përkul drejt tokës,
3 Dhe tha: Zoti im, nëse tani unë kam gjetur hir në sytë e tu, mos u largo, të lutem, nga shërbëtori yt;
4 Le të sillet pak ujë, të lutem, dhe lani këmbët tuaja, dhe çlodhuni poshtë pemës;
5 Dhe unë do të sjell një copë buke, dhe forconi zemrat tuaja; pas asaj ju do të ikni; sepse për këtë shkak erdhët te shërbëtori juaj. Dhe ata thanë: Bëje ashtu, siç ke thënë.
6 Dhe Abrahami shkoi me nxitim në çadër te Sara, dhe tha: Bëj shpejt gati tre masa mielli të mirë, ngjishe atë, dhe bëj kuleçë mbi vatër.
7 Dhe Abrahami vrapoi te kopeja, dhe mori një viç të butë dhe të mirë, dhe ia dha atë një të riu; dhe ai nxitoi ta përgatiste.
8 Dhe ai mori gjalpë, dhe qumësht, dhe viçin që kishte përgatitur, dhe e vuri para tyre; dhe ai qëndroi më këmbë pranë tyre poshtë pemës, dhe ata hëngrën.
9 Dhe ata i thanë atij: Ku është Sara gruaja jote? Dhe ai tha: Ja, në çadër.
10 Dhe ai tha: Unë patjetër do të kthehem te ti sipas kohës së jetës; dhe, ja, Sara gruaja jote do të ketë një bir. Dhe Sara e dëgjoi atë në derën e çadrës, që ishte prapa tij.
11 Tani, Abrahami dhe Sara ishin të moshuar dhe të kaluar në moshë; dhe nuk ishte më me Sarën sipas mënyrës së grave.
12 Prandaj Sara qeshi me veten e saj, duke thënë: A do të ndiej unë kënaqësi pasi të jem plakur, duke qenë i moshuar edhe zoti im?
13 Dhe ZOTI i tha Abrahamit: Pse qeshi Sara, duke thënë: A me të vërtetë do të lind unë një fëmijë, që jam plakë?
14 Ka ndonjë gjë të pamundur për ZOTIN? Në kohën e caktuar unë do të kthehem te ti, sipas kohës së jetës, dhe Sara do të ketë një bir.
15 Atëherë Sara mohoi, duke thënë: Unë nuk qesha; sepse ajo pati frikë. Dhe ai tha: Jo; por ti qeshe.
16 Dhe burrat u ngritën prej andej, dhe vështruan drejt Sodomës; dhe Abrahami shkoi bashkë me ta që t’i përcillte në rrugë.
17 Dhe ZOTI tha: A do ta fsheh prej Abrahamit atë që do të bëj;
18 Duke parë që Abrahami me siguri do të bëhet një komb i madh dhe i fuqishëm, dhe të gjithë kombet e tokës do të bekohen në të?
19 Sepse unë e njoh atë, që ai do t’i urdhërojë fëmijët e tij dhe shtëpinë e tij që pas tij, dhe ata do të ruajnë rrugën e ZOTIT, për të bërë drejtësi dhe gjykim; që ZOTI të mund ta sjellë mbi Abrahamin atë që ka folur për të.
20 Dhe ZOTI tha: Për shkak se britma e Sodomës dhe Gomorrës është e madhe, dhe për shkak se mëkati i tyre është shumë i rëndë;
21 Unë do të zbres tani, dhe do të shikoj nëse ata kanë vepruar plotësisht sipas britmës së saj, që ka arritur tek unë; dhe nëse jo, unë do ta di.
22 Dhe burrat kthyen fytyrat e tyre prej andej, dhe shkuan drejt Sodomës; por Abrahami qëndroi ende para ZOTIT.
23 Dhe Abrahami u afrua, dhe tha: A do të shkatërrosh edhe të drejtët me të ligjtë?
24 Në qoftë se ka pesëdhjetë të drejtë brenda qytetit; a do ta shkatërrosh dhe të mos ta falësh vendin për të pesëdhjetë të drejtët që janë brenda?
25 Qoftë larg teje që ti të veprosh kështu, t’i vrasësh të drejtët me të ligjtë; dhe që të drejtët të jenë si të ligjtë, qoftë larg teje; A nuk do të bëjë drejtësi Gjykatësi i gjithë botës?
26 Dhe ZOTI tha: Nëse gjej në Sodomë pesëdhjetë të drejtë brenda qytetit, atëherë unë do ta fal gjithë vendin për hatër të tyre.
27 Abrahami u përgjigj dhe tha: Ja tani, kam marrë përsipër t’i flas Zotit, unë që jam veç pluhur dhe hi;
28 Në qoftë se mungojnë pesë nga të pesëdhjetë të drejtët; a do ta shkatërrosh gjithë qytetin për mungesën e pesë vetave? Dhe ai tha: Nëse gjej aty dyzetë e pesë, unë nuk do ta shkatërroj atë.
29 Dhe ai i foli përsëri dhe i tha, Po nëse atje gjenden dyzetë. Dhe Zoti tha, Unë nuk do ta bëj për hatër të të dyzetëve.
30 Dhe Ai i tha: Oh le të mos zemërohet Zoti, dhe unë do të flas: Në qoftë se do të gjenden tridhjetë atje. Dhe ai tha: Unë nuk do ta bëj, nëse gjej tridhjetë atje.
31 Dhe ai tha: Ja, tani, unë kam marrë përsipër t’i flas Zotit: Në qoftë se do të gjenden njëzetë atje. Dhe ai tha: Unë nuk do ta shkatërroj për hatër të të njëzetëve.
32 Dhe ai tha: Oh le të mos zemërohet Zoti, dhe unë do të flas edhe vetëm njëherë: Në qoftë se do të gjenden dhjetë atje. Dhe ai tha: Unë nuk do ta shkatërroj atë për hatër të të dhjetëve.
33 Dhe ZOTI iku, porsa mbaroi së foluri me Abrahamin; dhe Abrahami u kthye në banesën e tij.