1 Dhe erdhën dy engjëj në Sodomë në mbrëmje; dhe Loti rrinte ulur në portën e Sodomës; dhe Loti duke i parë u çua për t’i takuar; dhe u përkul me fytyrën drejt tokës.
2 Dhe ai tha: Ja tani, zotërinjtë e mi, ju lutem, kthehuni në shtëpinë e shërbëtorit tuaj, dhe rrini gjithë natën, dhe lani këmbët tuaja, dhe ju do të çoheni herët, dhe do të ikni. Dhe ata thanë: Jo; por ne do të qëndrojmë në rrugë gjithë natën.
3 Dhe ai i nxiti shumë; dhe ata u kthyen brenda tek ai, dhe hynë në shtëpinë e tij; dhe ai bëri një gosti për ta, dhe poqi bukë pa maja, dhe ata hëngrën.
4 Por para se të shtriheshin, burrat e qytetit, vetë burrat e Sodomës, rrethuan shtëpinë, si të moshuar edhe të rinj, gjithë populli nga çdo lagje;
5 Dhe ata i thirrën Lotit, dhe i thanë: Ku janë burrat që erdhën sonte te ti? Na i nxirr jashtë, që ne të mund t’i njohim.
6 Dhe Loti doli nga dera tek ata, dhe e mbylli derën pas tij,
7 Dhe tha: Ju lutem, vëllezër, mos veproni kaq keq.
8 Ja tani, unë kam dy bija që nuk kanë njohur burrë; lermëni, ju lutem, t’i nxjerr ato jashtë te ju, dhe bëjuni atyre siç është e mirë në sytë tuaj; vetëm këtyre burrave mos u bëni gjë; sepse për këtë shkak erdhën nën hijen e çatisë sime.
9 Dhe ata thanë: Ik mbrapa. Dhe thanë gjithashtu: Ky njeri i vetëm hyri të qëndrojë përkohësishit, dhe dëshiron të jetë gjykatës; tani do të sillemi më keq me ty, se sa me ata. Dhe ata e shtynë fort burrin, pikërisht Lotin, dhe u afruan për të thyer derën.
10 Por burrat shtrinë dorën e tyre, dhe e tërhoqën Lotin tek ata në shtëpi, dhe e mbyllën derën.
11 Dhe ata i goditën burrat që ishin te dera e shtëpisë me verbëri, si të vegjël dhe të mëdhenj; saqë u sfilitën për të gjetur derën.
12 Dhe burrat i thanë Lotit: A ke këtu ndonjë tjetër? Dhëndër, dhe bijtë e tu, dhe bijat e tua, dhe çfarëdo që ke në qytet, nxirri jashtë këtij vendi;
13 Sepse ne do ta shkatërrojmë këtë vend, për shkak se britma e tyre është zmadhuar para fytyrës së ZOTIT; dhe ZOTI na ka dërguar ta shkatërrojmë atë.
14 Dhe Loti doli, dhe foli me dhëndurët e tij, që ishin martuar me bijat e tij, dhe tha: Çohuni, dilni jashtë këtij vendi; sepse ZOTI do ta shkatërrojë këtë qytet. Por në sytë e dhëndurëve ai u duk si një njeri që po tallej.
15 Dhe atëherë, kur erdhi mëngjesi, engjëjt e nxituan Lotin, duke thënë: Çohu, merr gruan tënde, dhe dy bijat e tua, që janë këtu; që të mos asgjësohesh në ligësinë e qytetit.
16 Dhe ndërsa ai po vononte, burrat e kapën atë për dore, dhe gruan e tij për dore, dhe të dy bijat e tij për dore; ZOTI duke qenë i mëshirshëm me të; dhe ata e nxorën atë, dhe e vunë jashtë qytetit.
17 Dhe ndodhi që, pasi i nxorën ata jashtë, ai tha: Arratisu për jetën tënde; mos shiko pas teje, as mos qëndro në gjithë rrafshinën; arratisu në mal, që të mos asgjësohesh.
18 Dhe Loti u tha atyre: Oh, jo kështu, Zoti im;
19 Ja tani, shërbëtori yt ka gjetur hir në sytë e tu, dhe ti ke madhëruar mëshirën tënde, të cilën ma tregove duke më shpëtuar jetën; dhe unë nuk mund të arratisem në mal, që të mos më gjej ndonjë e keqe, dhe të vdes;
20 Ja tani, ky qytet është afër për arratisje, dhe është i vogël; Oh, lermë të arratisem atje, (a nuk është i vogël?) dhe shpirti im do të jetoj.
21 Dhe ai i tha: Shiko, unë të kam pranuar edhe në lidhje me këtë gjë, që unë nuk do ta përmbys këtë qytet, për të cilin ke folur.
22 Nxito, arratisu atje; sepse unë nuk mund të bëj ndonjë gjë derisa ti të shkosh atje. Prandaj emri i qytetit u quajt Zoar.
23 Dielli ishte ngritur mbi tokë kur Loti hyri në Zoar.
24 Atëherë ZOTI derdhi mbi Sodomën dhe mbi Gomorrën squfur dhe zjarr si shi prej ZOTIT nga qielli;
25 Dhe ai i përmbysi ato qytete, dhe gjithë rrafshinën, dhe gjithë banorët e qyteteve, dhe atë që rritej mbi tokë.
26 Por gruaja e tij pas tij shikoi mbrapa, dhe ajo u bë një shtyllë prej kripe.
27 Dhe Abrahami u ngjit herët në mëngjes te vendi ku qëndroi para ZOTIT;
28 Dhe vështroi drejt Sodomës dhe Gomorrës, dhe drejt gjithë tokës së rrafshinës, dhe pa, dhe, ja, tymi i vendit u ngrit lart si tymi i një furre.
29 Dhe kur Perëndia shkatërroi qytetet e rrafshinës, ndodhi që Perëndisë iu kujtua Abrahami, dhe e dërgoi Lotin jashtë nga mesi i përmbysjes, kur përmbysi qytetet në të cilët banonte Loti.
30 Dhe Loti u ngjit nga Zoari, dhe banoi në mal, dhe të dy bijat e tij bashkë me të; sepse ai kishte frikë të banonte në Zoar; dhe ai banoi në një shpellë, ai dhe të dy bijat e tij.
31 Dhe e paralindura i tha më të voglës: Babai ynë është i moshuar, dhe nuk ka burrë në tokë për të hyrë te ne sipas mënyrës të të gjithë tokës;
32 Eja, le ta bëjmë babain tonë të pijë verë, dhe ne do të shtrihemi me të, që ne të mund ta ruajmë farën e babait tonë.
33 Dhe ato e bënë babain e tyre të pinte verë atë natë; dhe e paralindura hyri, dhe u shtri me babain e saj; dhe ai nuk kuptoi as kur ajo u shtri, as kur ajo u ngrit.
34 Dhe ndodhi të nesërmen, që e paralindura i tha më të voglës: Ja, unë u shtriva natën e kaluar me babain tim; le ta bëjmë të pijë verë edhe këtë natë; dhe hyr ti, dhe shtrihu me të, që të mund ta ruajmë farën e babait tonë.
35 Dhe ato e bënë babain të pinte verë edhe atë natë; dhe më e vogla u ngrit, dhe u shtri me të; dhe ai nuk kuptoi as kur u shtri, as kur u ngrit.
36 Kështu të dyja bijat e Lotit u bënë me fëmijë nga babai i tyre.
37 Dhe e paralindura lindi një djalë, dhe e quajti emrin e tij Moab; po ky është babai i moabitëve deri ditën e sotme.
38 Dhe më e vogla, edhe ajo lindi një djalë, dhe e quajti emrin e tij Benami; po ky është babai i fëmijëve të Amonit deri ditën e sotme.